در عصر حاضر، معماری دیگر تنها به خلق فرمهای زیبا و سازههای مستحکم محدود نمیشود؛ بلکه هدف نهایی آن، ایجاد تعادل میان معماری با محیط طبیعی است. جهانی که به سرعت در حال تغییرات اقلیمی و زیستمحیطی است، نیازمند بازنگری در شیوهی طراحی فضاهای زندگی انسان است. ویلا به عنوان یکی از شاخصترین فضاهای زیستی در خارج از شهر، بستری مناسب برای آزمودن ایدههای نوین در زمینهی طراحی پایدار محسوب میشود.
در طراحی ویلا، معمار نهتنها با زمین و اقلیم سروکار دارد، بلکه باید روح طبیعت را در کالبد معماری جاری کند. این نگاه، راهی برای بازگشت به هماهنگی میان انسان و محیط پیرامون است؛ همان هماهنگیای که در گذشته در خانههای سنتی ایران بهخوبی دیده میشد، اما در بسیاری از ساختوسازهای مدرن از میان رفته است.